Regenbui

Een regenbui in één zin.

Hij dacht aan de regenbui, waarin hij gevangen leek te zijn, toen hij het meisje van zijn dromen naar huis fietste en hoopte de nacht bij haar te mogen doorbrengen, aan dezelfde regenbui die hij opnieuw moest verdragen, toen het meisje hem op zijn wang kuste en snel het donker in verdween met haar fiets aan haar hand, aan die keer dat hij datzelfde meisje ten huwelijk vroeg op hun honderdste afspraakje en samen in zijn eerste auto, een Ford Fiësta, afreisde naar Parijs, de stad van de liefde, terwijl de regendruppels als naalden op de auto kletterden, aan de ruzies die tussen hem zijn vrouw plaatsvonden toen hij erachter kwam dat zij geen kinderen wilde, aan de liefde die zij eerst deelden, maar nu had plaatsgemaakt voor haat en misgunnerij, aan het psychologisch spel waarin zij allebei een rol speelden, waarin geen plaats was voor eigenwaarde of verlangen, aan de opluchting van beide partijen als gevolg van de scheiding, toen zij eindelijk hun eigen weg konden gaan, aan de brieven die zij elkaar bleven schrijven, waarin zij vertelden over hun diepste verlangens en die verlangens hadden meestal te maken met de ander, aan de afspraak die zij toen maakten over nooit meer zonder elkaar verdergaan, aan dezelfde afspraak die zij nooit zijn nagekomen, omdat het meisje van zijn dromen de werkelijkheid niet meer begreep en haar leven vrijwillig tot een einde bracht, aan de ceremonie die na haar plotselinge dood plaatsvond in de achtertuin van haar ouderlijk huis, de plek waar zij hem met een kus op de wang het begin van iets moois had beloofd, aan de stilte die tijdens de ceremonie hoorbaar was, omdat hij had besloten dat geen muziek, geen geluid, de lading kon dekken, aan het gat dat werd gevuld met haar lege lichaam, zonder haar geest, zonder haar ziel, aan de geur van de kaarsen die aan het einde van de dienst werden uitgeblazen, terwijl hij niet verder kon gaan in het donker, aan het begin van een nieuw leven, toen hij erachter kwam dat tijd alle wonden kon helen, aan de mogelijkheden die al zijn hele leven aan zijn voeten lagen, maar nu pas duidelijk kon zien, aan zijn besluit van het maken van een wereldreis, alleen en zonder bagage, aan de regenbui in het midden van Thailand, waar hij nu was beland, en aan de vraag of de regen ooit nog op zou houden.

/ Free Portfolio Plugin for WordPress by Silicon Themes.
Terug